Mapathy
Door Peter Bos op 27 Maart 2010, BlogAls aankomend medicus ben ik vaak geïnteresseerd in nieuwe ontdekkingen in de medische wetenschap. Een nieuwe psychiatrische stoornis is mapathy. Een stoornis die bij het veelvuldig spelen van de multiplayer van Modern Warfare 2 naar boven kan komen.
Op dit moment zijn er zestien verschillende maps speelbaar in Modern Warfare 2. Hoewel dit veel lijkt voor een multiplayer game, hebben de verstokte gamers elke map al tientallen, zoniet honderden keren gespeeld. Waar je in het begin als kip zonder kop rondrent, zijn er na een aantal keer al patronen te zien bij de tegenstanders. Vaste plekken waar mensen zich schuilhouden om een goed overzicht van het level te hebben en zo op meerdere mensen een rood lampje plaatsen.
Door de vele kilometers die je door de levels gelopen hebt, merk je op dat zeker bij de helft van de keren er een soldaat sneaky verstopt zit op een vaste, logische plek. Om deze elke keer weer tegen te komen kan een geestdodend effect geven aan de mensen die zoveel tijd spenderen op het online slagveld. Deze mensen lopen het risico gediagnosticeerd te worden met de psychiatrische aandoening mapathy.
Symptomen van deze ernstige aandoening zijn het niet meer zin hebben in het spelen van al die oude maps, lusteloosheid, hallucinaties en keren helemaal in hun eigen wereld. Een ernstige aandoening waarbij het normale dagelijkse leven ernstig verstoord wordt. Hier een informatieve video om jullie meer over mapathy te vertellen.
Gelukkig is deze stoornis snel herkend en is er bijna een behandeling mogelijk, tenminste, voor de helft van de patiënten. Mapathy ontwikkel je door het herhaaldelijk spelen van de oude maps. Vijf nieuwe maps zorgen er weer voor dat er de eerste paar dagen nog geen duidelijk sneaky plaatsjes zijn. Maar waarom dan de keuze dit medicijn niet aan iedereen vrij te geven?
Het ontwikkelen van dit geneesmiddel heeft natuurlijk tot hoge kosten geleid en het farmaceutische bedrijf wil natuurlijk zoveel mogelijk geld verdienen om hun investering er weer uit te halen. Omdat deze stoornis zo bedreigend is, heeft een Westerse grootmacht de exclusieve rechten van dit geneesmiddel aangeschaft om hun mensen als eerste te kunnen genezen.
Desondanks is dit medicijn niet voor iedereen toegankelijk. De producent van het medicijn heeft naast het verkopen van de exclusieve rechten ook nog eens besloten de prijs erg hoog te leggen. Ongeveer vijftien euro kost deze vijdelige therapie. Als dan ook duidelijk wordt dat hetzelfde bedrijf verantwoordelijk is voor het ontstaan van mapathy, is dit hele proces niets anders dan een goudmijn voor producent Infinity Ward dat onder controle staat van Activision.
Zij hebben een monopolie op het medicijn en laten niemand ongespaard om zoveel mogelijk geld te verdienen. Door de exclusieve rechten te verkopen, kunnen de helft van de patiënten pas over ruim een maand geholpen worden. Als dit niet in strijd is met de etische belangen die in de medische wereld zijn opgesteld, weet ik het ook niet meer. Klaarblijkelijk wordt er over lijken gegaan om geld te verdienen.
Na het bestuderen van de therapie kan ik niet anders concluderen dat mapathy een recidiverende stoornis is.
Dan worden de farmaceuten weer in het lab geplaatst om een nieuwe oplossing te bedenken. De patiënten komen in een vicieuze cirkel terecht, waarbij het dure medicijn niet de oplossing is tot de problemen, het werkt meer als een soort drugs/alcohol. Alcohol en drugs zijn prima middelen om even je problemen te vergeten, even de stress en problemen wegspoelen uit je hoofd. Echter zijn dit tijdelijke oplossingen en kunnen ze het probleem alleen maar verergeren.
Feit is dat mensen die de stoornis mapathy hebben opgelopen dit nieuwe middel direct zullen aangrijpen. Alleen is het slechts een tijdelijke oplossing. De farmaceuten gaan nu meteen weer aan de slag om alvast een nieuw medicijn te ontwikkelen, die de huidige therapie in de toekomst moet gaan vervangen. De patiënten gaan een zware psychische periode tegemoet en het farmaceutische bedrijf gaat zwemmen in het geld. Wat is de vrije wereld af en toe toch slecht.






