MotoGP 09/10

Door Peter Bos op 25 Maart 2010, Recensie

Een eerste rondje met een nieuw racespel kan het spel maken of breken. Ook in MotoGP 09/10 begin je met een testrace om te kijken hoe je ervoor staat. Aangezien dat meteen met de snelste motor van het spel was, ben ik al snel de tel kwijtgeraakt met hoe vaak ik grind aan het happen was. Gelukkig was de redding nabij en mocht ik als echte beginneling plaatsnemen in de 125cc, zeg maar het hele kleine broertje van het scheurmonster waar ik mijn eerste ronde op voltooide.

De snelheid ligt hierbij niet zo hoog en al gauw schuurde ik alleen met mijn knieën over het asfalt. De brommer stuurde erg soepel, maar op de rechte stukken vlogen de andere motormuizen me met een noodgang voorbij. Ik haalde mijn topsnelheid niet, omdat ik me niet aerodynamisch achter mijn kleine voorruitje verstopte. Met het inhouden van een knop vouw je jezelf op en loopt je snelheidsmeter nog verder op. Alleen kan je zo niet zo goed meer bij je stuur, waardoor sturen een vrijwel onmogelijke opdracht wordt.

Zo is het racen met motors een totaal andere ervaring dan ik gewend was van het jarenlang racen met auto’s. Het draait namelijk volledig om het spelen tussen de dynamische en aerodynamische positie. Het vergt wat oefening, maar dan hoef je niet meer bij te sturen in de bochten. Alleen even wat rechter op je motor zitten of juist niet. In de 125cc-klasse, waar je de eerste uren aan vastzit, kost het redelijk wat tijd om hier goed aan te wennen. Als je het dan eindelijk in de vingers hebt en een klasse omhooggaat, maakt de grote toename van de snelheid het weer moeilijker om soepele bochten te draaien.

Door het constant positioneren op je motor, is het erg moeilijk een perfect rondje te rijden. Het op tijd aanremmen, insturen van de bocht, de hele bocht vloeiend nemen en op het juiste moment uitacceleren is gewoon erg lastig op twee dunne bandjes. Dit maakt de game wel lekker uitdagend en de tegenstand is ook niet zo heel slecht, dus het racen is nog leuk ook. Echt spektakel gaat het niet opleveren, maar er zit genoeg in deze racegame om je te vermaken. Dan heb ik het ook over de verschillende modi die deze game rijk is.

De focus hiervan gaat toch uit naar de carrièremodus. Trek zelf je motorpak aan en kies de kleuren van je motor. Dan start je in een regulier seizoen en moet je tussen de races door ook nog even je eigen, veel te duurbetaalde manager spelen. Neem mensen voor de marketing en mensen met motorkennis in dienst. Ga in zee met sponsors en bepaal zelf op welke motor je rijdt en welke onderdelen hiervan je wilt verbeteren. Allemaal leuke kleine dingetjes om, maar veel heeft het niet om het lijf.

Het gaat natuurlijk om de raceweekenden waarin jij de punten moet pakken. Met vijf minuten training, evenveel tijd om je voor op het veld te kwalificeren en korte races, is een weekend zo voorbij. Hierdoor race je werkelijk door het kampioenschap heen. Na dit raceseizoen kan je pas met de 250cc aan de slag, waardoor het nog wel even duurt voordat je klaar bent met alle competities. Vooral ook omdat je ook een regulier seizoen kan starten, waarbij je de identiteit van een bestaande racecoureur aanneemt en je jezelf niet bezig hoeft te houden met managerzaken. Als laatste is er ook nog een soort checkpointsysteem waarbij je extra seconden krijgt voor netjes rijden. Hoewel je bij deze modus extra seconden krijgt, verlies je de tijd als je serieus bezig gaat met dit racespel.