Resident Evil 5: Lost in Nightmares

Door Myron de Vrede op 09 Maart 2010, Recensie

Het eerste hoofdstuk, met de illustere titel 'Lost in Nightmares', is nu te koop op het PlayStation Network en Xbox Live. Voor een kleine vijf euro krijg je een volledige prequel voor de kiezen, waar Jill en Chris door een enorm landhuis moeten banjeren. De scène wordt in het origineel al meerdere malen door de gespierde neanderthaler aangehaald, maar deze keer kan je het allemaal zelf ervaren.

Ah, akelig landhuis. Voor de verstokte Resident Evil-speler is dit bekend terrein. Capcom is namelijk voor dit verhaal – wat de laatste missie van het duo behelst - terug gegaan naar de wortels van de serie. Dat wil dus zeggen dat je flink door smalle gangetjes sluipt, moet oppassen dat iedere afgevuurde kogel telt én dat deuren tergend traag opengaan. Net zoals in de oude PSone-delen dus. Spannend!

Én nog net zo vermakelijk. Al snel struin je alle kamers af, op zoek naar sleutels, speciale emblemen en – daar zijn ze wéér – zwengels. Met al je gevonden zooi kun je een aantal puzzels oplossen, om zo samen steeds een stukje dieper in het complex te geraken. Dit gaat je de eerste 10 minuten nog aardig makkelijk af, want er is geen hond thuis en er danst niemand op tafel. Of hoor ik daar toch wat onheilspellend gerinkel in de verte?

Je hoort het waarschijnlijk al: de suspense is weer helemaal terug in Resident Evil. Waar het originele avontuur z'n spanning moest halen uit hordes van bloeddorstige Afrikanen, daar doet Lost in Nightmares het even wat rustiger aan. Daardoor voel je de adrenaline door je aderen gieren en verwacht je dat er iedere seconde iemand op je nek kan springen.

En als de gemuteerde gedrochten zich eindelijk aandienen is ook je plan van aanpak drastisch anders. Door het gebrek aan munitie en granaten moet je voornamelijk vertrouwen op je omgeving, die je tegen de vijand kunt gebruiken, om te overleven. Én op je partner, die deze keer zeer adequaat handelt als je geen vriend in de buurt hebt. Maar zoals ik al in mijn originele recensie zei: gedeelde smart is halve smart, dus zorg dat je iemand hebt om een controller toe te werpen. Kun je lekker met z'n tweetjes gillen als panische keukenmeiden.

Dan kom ik nu op een precair stuk: namelijk het minpunt van de game. Dat is de eindbaas die je treft voor de conclusie van dit spannende hoofdstuk. De mensen die Resident Evil 5 hebben uitgespeeld zullen niet verbaasd zijn wie of wat het is, maar voor de lezers die het nog niet weten zal ik niets verklappen. Maar wat ik wél zal zeggen: het gevecht is vreemd en stompzinnig.

Ik weet nog steeds niet precies hoe we het hebben geflikt, maar het kwam er eigenlijk op neer dat één speler tot pulp werd geslagen terwijl de ander stiekem de baas van achter besprong. Om vervolgens op zijn of haar beurt ook weer tegen de muur te worden gesmeten. Na veel klappen, stress en pijn volgde plots het eindfilmpje en was het hoofdstuk afgelopen. Beetje vaag, dus.