Guitar Hero: Van Halen
Door Myron de Vrede op 03 Maart 2010, RecensieTrek je gitaren weer uit de kast, stof je drumstel af en smeer dat gouden keeltje van je: we gaan weer aan de slag! Activision trakteert ons namelijk wederom op een Guitar Hero-spel. Niet deeltje 6 hoor, maar de derde versie die compleet toegespitst is op één band.
Na het vrolijke Aerosmith en het steengoeie Metallica mogen onze oortjes deze keer genieten van Van Halen. Van... wie? Nou, als je deze - inmiddels bejaarde - rockers niet kent is dat niet zo vreemd hoor. Ze waren vooral in de jaren '80 populair.Een ietwat vreemde keuze om als hoofdact te kiezen, als je het mij vraagt. Vooral omdat ze in de huidige muziekscene weinig meer in de melk te brokkelen hebben. Maar gelukkig staan ze wel als een huis. Je krijgt aanvankelijk de huidige versie van de band voor de kiezen (lees: oud), maar als je de tracklist hebt afgewerkt krijg je de jonge rockgoden voor je kiezen. Niet dat die er meer geïnspireerd uitzien hoor, het oogt allemaal wat futloos en suffig. Nu heeft de Guitar Hero-serie daar nu al een paar jaar last van – op Metallica na – maar Van Halen is qua presentatie wel echt een nieuw dieptepunt in de reeks.
Niet alleen de presentatie heeft een flinke reboot nodig, ook de setlist van Van Halen schoot bij mij in het verkeerde keelgat. De vijfenveertig nummers die op de disc staan bestaan voor de helft uit Van Halen nummers, de rest zorgt voor de nodige opvulling. Nu is het altijd leuk om goede bands in het voorprogramma te hebben maar hier maken ze het wel heel bond. Queen en Soft Machine zijn weliswaar vet en stammen ruwweg uit de dezelfde tijd, de rest lijkt op wat restjes die ze nog op de vloer hadden gevonden.
Want zeg nu zelf: Blink 182, Third Eye Blind, Weezer, Lenny Kravitz, Fountains of Wayne en Foo Fighters? Puike bands met leuke nummers hoor, maar ik denk dat een echte Van Halen fan echt niet zit te wachten op pretpunk en meer van dat soort blije zooi. 'Stacey's mom has got it going on' en 'Jump' zijn in mijn opinie nu eenmaal niet te combineren.
Activision had nummers kunnen kiezen die muzikaal gezien in hetzelfde straatje lagen als Van Halen. Als ik even een muzikaal voorbeeldje mag noemen van een favoriete rocker van mij: David Bowie had tijdens zijn toer niet voor niets TV on the Radio als voorprogramma. Dat deed hij omdat hij wist dat de muziek een zekere snaar raakte bij het publiek, die na hun optreden helemaal klaar was om hem te kunnen ontvangen. Dit soort synergie mis ik bij deze Guitar Hero.
Activision had wat mij betreft beter bij de concurrentie kunnen kijken. In plaats van het uitbrengen van tig halfbakken varianten (wederom: minus Metallica!) hadden ze hun energie beter kunnen stoppen in één meesterlijk product. Toegegeven, The Beatles Rockband verkocht ook véél minder dan verwacht, maar de minutieuze details die de game bezat waren professioneel en met liefde gemaakt. Die liefde mis ik bij melkkoetje Van Halen.
