Dante's Inferno

Door Peter Bos op 12 Februari 2010, Recensie

De vijanden die je pad kruisen zijn te bizar voor woorden. Een ongedoopte baby met armen als hakmessen, verleidsters waarbij er allemaal vreemde delen tussen de benen vandaan komen en Ogre’s die in het rond kotsen. Dit is slechts een selectie uit de verschillende gedrochten die je tegenkomt. Geef mij dan maar stoere demonen om tegen te vechten in plaats van deze misbaksels.

Bij een aantal vijanden krijg je vlak voor hun destructie de mogelijkheid een ‘finishing move’ te plaatsen. Deze laten ze op een brute manier op hun einde komen, maar na een paar keer weet je al precies hoe dit er uitziet en welke knoppen je in moet drukken om hun lot te beslechten. Ik had graag meer variatie gezien, zodat ik vaker de ‘wow’-momenten beleef die ik de eerste paar keren wel had. Bij deze 'finishing move' krijg je ook nog de keuze om de vijanden te zegenen met je kruis of te straffen met je zeis. De keuze beïnvloedt je heilige en onheilige niveau waarmee je nieuwe krachten kunt vrijspelen.

In een spel als Dante’s Inferno moeten de eindbazen epische proporties aannemen om de repetitieve tussenstukken op te leuken. De meeste eindbazen hebben een historische betekenis, zowel in onze geschiedenis als in het leven van Dante. Dit geeft ze gelukkig al wat meer inhoud, waardoor deze gevechten echt wat toevoegen aan het verhaal. Gelukkig blijft je zeis je hoofdwapen bij deze eindbazen, zodat je niet de hele tijd bezig bent met die ‘quick time events’. Deze kom je wel veelvuldig tegen als je de laatste slag toedeelt, maar met het bloed en de bruutheid die daaraan te pas komt, is het geen enkel probleem.

Andere historische figuren die je tegenkomt zijn schaduwen van belangrijke historische personen, zoals Atilla de Hun en Mordred. Ook hier krijg je de keuze om ze te straffen of te zegenen. Let wel dat je bij elke zegening een minigame krijgt om extra zielen te verzamelen. Dit zorgt er bij mij voor dat ik ze bijna elke keer straf, zodat ik snel doorkan met de tocht.

Nu ik mijn reis door de onderwereld voltooid heb, moet ik zeggen dat ik meer van de game had verwacht. Je wordt niet goed ingeleid in het verhaal, waardoor je een aantal belangrijke zaken niet goed meekrijgt. De tocht door de hel voelt ook heel monotoon aan door de structurele indeling van gevechten en platformgedeelten. Je reisleider voorziet je van meer informatie over de hel, maar je moet wel voor deze informatie openstaan, want je loopt er zo voorbij. Eigenlijk brengt Dante’s Inferno op elk vlak te weinig en dat is jammer, want dat maakt dit spel niet duivels goed.