Vancouver 2010

Door Julien Dom op 25 Januari 2010, Recensie

Dan de besturing: het is waarschijnlijk dat SEGA in zijn achterhoofd had dat zelfs je oma van 95 dit moet kunnen spelen. De besturing is namelijk zo simpel dat het tergend wordt. Als je vijf verschillende knoppen gebruikt tijdens een sport is het veel. Geloof me maar, want het is zelfs een uitzondering. Die saaie besturing reageert wel accuraat genoeg gelukkig. Over het algemeen had ik geen problemen en kon ik me lekker manoeuvreren over de pistes en door de ijsbanen.

Maar zo simpel als de besturing is, zo moeilijk is Vancouver 2010 zelf. Tijden die worden neergezet door je virtuele tegenstanders zijn erg strak. Na meerdere malen mijn skitijden te hebben aangescherpt bleef ik op de tweede plaats hangen. Ik moest toen nog ruim vier secondes inlopen voor een gouden medaille. Je wordt gewoon te hard afgerekend voor een foutje in je timing of het niet snel genoeg rammen op een knop. Om dit probleem op te vangen mocht er wel een beginner- of expertmodus aanwezig zijn. Een simplistische game als dit speel je voor je lol.

Grafisch gezien is het allemaal best in orde gelukkig. Belangrijk pluspunt is het snelheidsgevoel. Dit is duidelijk aanwezig en de harde muziek op de achtergrond zorgt ervoor dat je jezelf helemaal kunt inleven. De omgevingen ogen dan weer wel kaal. Vooral omdat je steeds dezelfde banen bij een sport krijgt, gaat dit uitzicht je snel vervelen. Een optie om zelf een baan te maken zou leuk zijn, maar die is, samen met 73 deelnemende landen, uit het spel gelaten. Dit is het gewoon net niet. 73 landen met sporters weglaten, kan toch niet de bedoeling zijn? Er ontbreken bovendien enkele sporten, waaronder mannenschaatsen. Ja, je hoort het goed...