Vancouver 2010

Door Julien Dom op 25 Januari 2010, Recensie

Het eerste scherm waar je iets kunt doen in deze game is het keuzemenu. Hier kun je zelf beslissen of je eerst wilt trainen of misschien toch maar blind meedoet aan de Spelen in Canada. Een soort van progressie bleek volgens de heren van SEGA niet nodig te zijn in deze titel, maar dat maakt de (singleplayer-)ervaring meteen minder interessant. Elke sport is direct speelbaar, alleen de uitdagingen moet je één voor één vrij spelen. Maar ja, ik besloot om voor de training te gaan. Vervolgens moest ik een land kiezen (Nederland) en een sport (alpineskiën). Dat is immers een sport voor bazen.

Hierna kwam de grote verwondering. Het was namelijk niet mogelijk om ergens een sporter te kiezen, waardoor ik een door het spel aangewezen randdebiel op plankjes kreeg. Ik kon mijn tijden na afloop vergelijken met andere eigenaren van het spel, maar deze jongen wilt anno 2010 meer. Waarom kan ik niet met die lekkere chick uit Zweden, Frida Hansdotter, door de sneeuw heen scheuren? Of hard tegen een boom aan beuken met Mattias ‘mooiboy’ Hargin? Dit is toch wel een erg luie keuze. Het kostte waarschijnlijk te veel geld.

Na de training kreeg ik wat meer vertrouwen in mijn vaardigheden en besloot ik mee te doen aan de Olympische Winterspelen. Jaja. Daar draait het natuurlijk allemaal om. Dit begint echter precies hetzelfde als de training en speelt ook niet anders. Het voelde vanaf het begin al zo onorigineel als een haring met uitjes. Dat is op zich niet erg, maar zorg dan voor een hippe uitwerking. Het enige verschil bleek namelijk te zijn dat je, na het behalen van de finish, een plak krijgt. Alleen de winnaar van de gouden medaille krijgt daarbij aandacht. Ik voelde me vaak een weer net niet winnende Wennemars.