Darksiders

Door Kobus Kunneman op 13 Januari 2010, Recensie

Het grootste minpuntje aan Darksiders is helaas War zelf. Het personage oogt wat saai ten opzichte van de creaturen die zijn pad kruisen; en helaas weet zijn stem dit niet goed te praten. Lelijk is hij zeker niet te noemen, begrijp me niet verkeerd. Maar gezien de mythische status van een personage als War, had deze naar mijn mening wel iets stoerder gemogen.

In de zoektocht naar degene die jou erin heeft geluisd, zul je vele kerkers moeten doorkruisen. Deze kerkers zijn tot de nok toe gevuld met puzzels, die je op zal moeten lossen om weer bij de volgende puzzel te komen. Na soms wel uren rond te slenteren, stuit je uiteindelijk op een eindbaas. Zonder uitzondering zijn deze van epische proporties en, zoals het hoort in een game als deze, uitgerust met slechts één zwakke plek. Waar jij uiteraard je winstrategie op zal moeten baseren. Niet heel origineel misschien, maar waarom zou je een winnende formule wijzigen?

Hetzelfde geldt eigenlijk voor de hele game. Neem het vechtsysteem. In het begin gebruik je slechts één knop om je vijanden in mootjes te hakken en lijkt het dus of het vechten alleen uit simpel knoppenrammen zal bestaan. Maar al snel krijg je een secundair wapen en de mogelijkheid je combo-assortiment uit te breiden. Het upgraden van een wapen doe je met de zielen van verslagen vijanden.

Tijdens je tocht zul je steeds nieuwe wapens en mogelijkheden vrijspelen om het geheel wat interessanter te maken. Uiteraard kun je met deze nieuwe speeltjes weer wegen begaan die voorheen afgesloten leken. Alle elementen die Darksiders biedt, heb je al eerder gezien. Echter zorgen de continue afwisseling en de treffende wijze waarin deze elementen in de game zijn geïntegreerd ervoor dat deze game toch een eigen smoel heeft. Een smoel zoals we van Joe Madureira hadden kunnen verwachten: duister, episch en bespat met het bloed van gevallen tegenstanders.