Bayonetta

Door Myron de Vrede op 09 Januari 2010, Recensie

De vele vechtpartijen redden het ongeloofwaardige verhaal en de platte karakters dan ook enorm. Met grote regelmaat worden nieuwe vijanden geïntroduceerd die je met je reeks oneindige combo’s tot puin kunt rammen. Maar hoe sterk Bayonetta ook oogt, haar wederpartij laat zich niet zomaar aan de kant zetten. Zelden laten ze zich eenvoudig afslachten en als je even niet oplet, ramt zelfs de meest normale engel er een heel stuk van je levenslijn af.

Het is daarom goed dat je verdediging bijzonder sterk is. De meest belangwekkende opmerking is hierbij dat je niet echt kunt blokken. In plaats daarvan kun je alleen met een simpele druk op de rechtertrekker een spurt naar achter of naar de zijkant maken. Time je dit correct, dan kom je in de zogenaamde Witch Time: het scherm kleurt paars en je hebt enkele seconden waarin je razendsnel je tegenstander kunt afstraffen. Dit wordt in een aantal boeiende instanties gebruikt. Zo kom je op een gegeven moment vlammende tegenstanders tegen die pas kwetsbaar worden als je in Witch Time zit. Zo moet je in ieder conflict goed opletten hoe je het oplost, vergelijkbaar met een goed potje schaken. Alleen dan vlijmsnel, bloederig en letaal.

Witch Time kan echter nog meer. Als je een aantal combo’s weet uit te pompen zonder geraakt te worden, kun je overgaan op een Torture Move. Met een druk op de knop verpletter je die arme engelen op de meest smerige manieren. Zo kun je ze onthoofden met een guillotine, trappen in een Iron Maiden en meer van dat soort spul. Bij de grote vijanden komt je haardos ook in actie. Zoals iedere goede heks zou moeten kunnen, zullen je haarlokjes verschillende desastreuze vormen kunnen aannemen, een grotesk monster dat in één hap je belager opsnoept bijvoorbeeld.

Wat eye-candy betreft: heb ik al gezegd dat Bayonetta er heerlijk uitziet? Nee, we gaan het niet weer over haar vrouwelijke vormen hebben. Ik bedoel de game. Naast de fraai vormgegeven vijanden en locaties zijn bepaalde gebeurtenissen eveneens niet te versmaden. Al vroeg in het spel moet je bijvoorbeeld knokken op een vleugel van een brandend vliegtuig en maakt ook een tweekoppige draak, wiens lichaam een menselijk hoofd betreft, een spectaculaire entree. Hoe verzinnen ze het.

Cijfer PlayStation 3: 8.0

Onze wulpse heldin toont de Xbox 360-bezitters iets meer genegenheid en liefde. Beide versies kampen met lichte beeldverversing- en ‘tearing’-problemen, maar de PlayStation 3 moet nét even iets harder zuchten en steunen om alle heftige actie draaiende te houden. Daarbij zijn de schaduwen en texturen van een wat lagere kwaliteit op Sony’s console, maar dat valt redelijk te overzien. Wel een schop richting je onderste regionen zijn de ontzettend lange laadtijden. Waar de Xbox 360 binnen een seconde het pauzescherm heeft geladen, daar doet de PlayStation 3 er 5 tot 10 seconden over. Hetzelfde geldt voor het oppikken van een item of dergelijke. Dit is onacceptabel en oubollig, als je het mij vraagt.

Grappig detail is dat de demo hier helemaal geen problemen mee had. De reden: die stond op je harde schijf. Het is dan ook ontzettend raar om te moeten zien dat, in een tijd waar tachtig procent van de PlayStation 3-games vrolijk een deel van je geheugen opslokken, de makers van Bayonetta niet hebben gekozen voor een installatie. Dat had namelijk een groot deel van de sores kunnen wegnemen en er uiteindelijk voor kunnen zorgen dat deze versie even hoog zou scoren als zijn Xbox 360-broertje. Shame on you, SEGA!