Assassin’s Creed 2
Door Myron de Vrede op 21 December 2009, RecensieDe eerste Assassin’s Creed was sfeervol, trouw aan de rijke geschiedenis van de kruistochten en een genot om te spelen. De gameplay werd echter al na een paar uur saai en vooral de laatste etappe – plus het abrupte einde – vielen bij veel gamers niet zo in goede aarde. Heeft Ubisoft van haar fouten geleerd of is deel twee een eenvoudige herhalingsoefening?
In Assassin’s Creed 2 kruip je wederom in de huid van Desmond Miles: één van de meest fantasieloze en suffe hoofdrolspelers ooit. Letterlijk luttele seconden na het eerste deel ontvouwen zich spectaculaire gebeurtenissen voor zijn ogen, waarna hij wederom met behulp van de Animus moet wegzinken in de wondere wereld der assassins. Ditmaal gaat hij echter niet op bezoek bij Altaïr Ibn al-Ahad wiens strijd reeds is gestreden. Deze keer vormt de Renaissance in Italië in al haar heerlijke schoonheid het decor.Gelukkig maar dat Desmond na de introductie naar de achtergrond wordt geschoven, gezien de ware hoofdrol is weggelegd aan een even flamboyant als innemend figuur: Ezio Auditore da Firenze. Een jonge edelman, iemand die weet hoe hij menig meisjeshart op hol laat slaan en hij is gelukkig in al zijn onwetendheid. De goede knul leeft namelijk op grote voet en geniet een leven van feest, drank en vrouwen.
Op een totaal onverwacht moment moet hij echter aanschouwen hoe de helft van zijn familie wordt verraden. Zij moeten dit bekopen met de strop en Ezio ziet geen andere mogelijkheid dan te vluchten. Voordat hij Firenze de rug toekeert, komt hij nog wel achter de ware identiteit van zijn vader: een Assassin. Heeft men hem daarom het zwijgen opgelegd of steekt er meer achter? Honderden vragen tollen door het hoofd van Ezio en kristalliseren zich tot één enkele gedachte: wraak. Dood aan de moordenaars.
En zo gaat hij op pad, zonder te weten dat achter de verraders nóg een veel grotere vijand schuilt: de Templars. Deze schimmige organisatie voert tot op de dag van vandaag een religieuze oorlog tegen de Assassin’s. Hoe staat Ezio daar echter tegenover? Wat heeft dit alles bovendien met Desmond te maken? Deze - en nog meer - vragen worden voor een groot deel beantwoord in dit tweede deel. Gelukkig maar, want daar spelen we deze titel voor.
Een mooi gegeven van dit langzaam, doch mateloos boeiend verhaal is dat Ezio als doodnormale jongen begint en langzaam maar zeker een transformatie naar moordenaar ondergaat. Dit in contrast met Altaïr, die als 'meestermoordenaar' begint en van zijn rang wordt gestoten door een lelijke inschattingsfout. Beide insteken zijn mooi om een verhaal mee te beginnen, maar Ezio is geloofwaardiger. Hij wordt, naarmate hij verder verstrikt raakt in het web van intriges en wraak, daadwerkelijk sterker en dodelijker.
Dit komt onder meer door zijn goede vriend Leonardo Da Vinci. Ja, de kunstenaar die in menig museum prijkt met de prachtigste schilderijen, ontpopt zich in Assassin’s Creed 2 als een ware uitvinder. De assassins hebben in alle uithoeken van Italië pagina’s verstopt waarmee hij de meest gevaarlijke wapens kan vervaardigen. Zo krijg je deze keer niet één, maar twee verstopte messen aan je polsen bevestigd; mag je het luchtruim verkennen met een vliegmachine; en kun je aan het eind van de game ook nog een pistool aan je repertoire toevoegen. Deze speelt een belangrijke rol in één van de meest intense moorden die je moet ondernemen in Venetië.




?
miscchien wel kort, maar ik heb er nog geen
last van gehad








