Win-win Wednesday 12: Decimeer criminele kopstukken in stijl

Door Myron de Vrede op 11 November 2009, Blog

Assassin’s Creed 2 komt er één dezer dagen aan, tijd om even het eerste deel uit de kast te rukken. Jullie willen toch iedere week een leuke budgetgame hebben om te scoren in de winkel? Desmond Miles’s eerste avontuur geeft voldoening, voor een klein prijsje.

Tenminste: vond ik de game eigenlijk aanvankelijk wel zo goed? Daar was ik in het begin nog niet over uit. Ik was namelijk al naar de gamewinkel gelokt door de zoetgevooisde stem en prachtig voorkomen van producer Jade Raymond. Dat een vervelend hentai-gerelateerd akkefietje een abrupt einde maakte aan haar publieke optredens betreur ik tot op de dag van vandaag, het heeft echter wel Patrice Desilets de mogelijkheid gegeven om nóg meer te kunnen oreren over zijn geesteskindje. Hij is namelijk naast schrijver van de trilogie ook nog eens creative director en dus verantwoordelijk voor de sfeer en stijl van het spel.



En dáár wil ik het graag met jullie over hebben. De eerste Assassin’s Creed is namelijk verre van een goede game. Het is eigenlijk een arbitraire aangelegenheid. Het hele spel moet je vage en willekeurige niemendalletjes uitvoeren om uiteindelijk bij je uit te schakelen doelwit te geraken. Deze stukken vond ik altijd enorm spannend, het afluisteren en stijlbrekende vlaggen verzamelen waren slechts handvaten om bij de ‘goede’ stukken van het spel te komen.

Maar waar de gameplay dus bij lange na niet altijd overtuigde, daar maakte de sfeer en mystiek rondom Assassin’s Creed alles goed. Desmond Miles, een normale barman, die door een corporatie wordt gepakt en vervolgens in een machine vastzit. Dat geleerden willen dat hij evenementen uit voorgaande levens - in dit geval het leven van Altaïr - moet herspelen om erachter te komen waar een machtige schat verborgen ligt. Én dat je dat mag doen in heerlijk sfeervolle locaties als Damascus, Jeruzalem en Acre ten tijde van de eerste kruistochten.



Dit hele verhaal kan zo op z’n bek gaan, ware het niet dat Assassin’s Creed je opzoog in haar details: van de gigantische torens van een gotische kerk tot de kleine romaanse bouwwerken, de zompige en mistige vista’s van drukke havens tot de geweldige vergezichten waar je van stadsmuur naar stadsmuur de hele stad in je kon opnemen.

Dit alles deed mij al die missertjes vergeten. Ja, zelfs het onafgewerkte en drastisch gestoorde einde liet me koud: zelden heb ik zo weinig spijt gehad om 60 euro te wisselen voor een prematuur geboren liefdesbaby. En nu de aanschafprijs op 30 euro ligt is het helemaal een ‘no-brainer’.

Tot slot nog even de introductie in een notendop:

Al Mualim:I hold here a list. Nine men adorn it, nine men who need to die. They are plague-bringers, war-makers... Their power and influence corrupt the lands, ensuring that the Crusades continue. Find them, kill them... In doing so, you will sow the seeds of peace, both for the region, and for yourself.

Altaïr: Nine lives in exchange for mine...

Al Mualim: A generous offer indeed. Have you any questions?

Altaïr: Only where I need begin…