Win-win Wednesday 01

Door Peter Bos op 26 Augustus 2009, Blog

Komt "Ik vind 60 euro wel erg veel" je bekend voor? Dat is helemaal niet nodig: er zijn ook veel games die een stuk minder kosten. Daarom is het tijd voor een nieuwe blog: Win-win Wednesday! De komende weken zullen wij jullie de beste budget-tips voorschotelen.
Deze week bijt Prince of Persia het spits af. Met een adviesprijs van slechts €29,99 blijft je portemonnee in ieder geval een stukje zwaarder.

Aan mij dus de eer om deze terugkerende blogreeks te openen met een lange versie om vast in de stemming te komen. De eerste budgetgame die we gaan behandelen is Prince of Persia. De game van Ubisoft die bijna een jaar geleden uitkwam. Het was alweer de zevende Prince of Persia titel van de serie, waarvan het eerste deel al uitkwam in 1989.



De eerste Prince of Persia-game is samen met Commander Keen misschien wel de game die ik me het beste kan herinneren van vroeger. Het was altijd weer een uitdaging om de dertien levels binnen het uur te voltooien. De prinses was namelijk gevangen genomen door Jaffar en jij moest binnen een uur haar bevrijden, anders zou ze het niet overleven. De game was zo uitdagend dat ik hem op een floppy zette en meenam naar school. De meester had er geen moeite mee en ik mocht de game installeren op de computer achter in de klas. Toen sloeg de echte verslaving pas toe. We bleven met een groepje vaak een uur langer op school om het spel met z’n allen spelen totdat het uur voorbij was. Elke dag probeerden we verder te komen en in de avond gingen we thuis oefenen om de levels nog beter te kennen en er nog sneller doorheen te kunnen lopen. Helaas vond iemand cheats om levels te skippen en was de game gelijk niet meer zo interessant.



Prince of Persia 2: The Shadow and the Flame en Prince of Persia 3D heb ik wel even gespeeld maar zijn bij mij niet blijven hangen als goede games. Ik kreeg weer wat met Prince of Persia in 2003, toen Prince of Persia: The Sands of Time uitkwam. De eerste van een goede trilogie die ik meerdere malen heb gespeeld. De combinatie van platformgameplay met het klimmeren en klauteren en het vechten met verschillende combo’s hadden een hele goede indruk op mij achtergelaten. De hele trilogie waren misschien wel mijn favoriete games van het Gamecubetijdperk.



Vorig jaar kwam dan Prince of Persia uit. De eerste nieuwe game voor de PlayStation 3, de eerste game waarbij je kon genieten van de prins in HD. De cell-shaded look maakt deze game tot een grafisch pareltje. Je zult namelijk door adembenemende landschappen klauteren, slingeren, springen en vechten. De ‘niet eens een echte’ prins krijgt in het nieuwste deel hulp van Elika, de prinses die jouw hulp nodig heeft om de kwaadaardige god ‘Ahriman’ uit haar land te verdrijven. Elika zal je onderweg beschermen. Dat beschermen wordt wel heel letterlijk genomen, want Elika zorgt ervoor dat je niet dood kan gaan. Ze zal je altijd redden als je dreigt te vallen of bijna verslagen wordt door de vijand.



Zelf ben ik aan het begin van de vakantie met de game begonnen. Het leek me een ideale game om tot rust te komen en lekker te ontspannen. Je kunt namelijk niet dood gaan en de game wordt over het algemeen als simpel betiteld, hoe ontspannend is dat. Van tevoren was ik nogal sceptisch over de game. Ik was een grote fan van de trilogie, maar voor de nieuwe game hebben ze de game totaal omgegooid, geen brute combo’s meer met vijf man om je heen, maar alleen nog maar one-on-one combat met vijanden die vaak terugkeren.

Het eerste wat me opviel nadat ik met de game begon was, naast de mooie graphics, de prins. In de trilogie was het nog een brute, donkere prins die alles over had om zijn koninkrijk te redden. In het nieuwe deel is het, zoals het boekje treffend omschrijft, een lanterfanter. Een macho prins die in het begin alleen maar zeurt over het feit dat hij onderweg naar huis was met kilo’s goud en nu vastzit om een kwaadaardige god in toom te houden. Gaandeweg draait hij wel bij en leer je dat hij ook een hele sympathieke, speelse kant heeft. Zo schuwt hij het niet om Elika over te halen een potje ‘Ik zie, ik zie wat jij niet ziet’ te spelen. Hoewel de game wat aan de makkelijke kant is, heb ik me heel erg vermaakt met de game. Het is het elke seconde genieten met omgevingen waar je doorheen rent. Een ideale game dus om lekker ontspannen het nieuwe schooljaar in te gaan. Als je meer wil weten over de game verwijs ik je graag door naar de recensie op de site.