Damnation
Door Joey Roosen op 21 Juni 2009, RecensieIn Amerika is een bloederige burgeroorlog uitgebroken: in het hele land heerst één grote chaos. Jij, Rourke, besluit met een groepje rebellen te gaan strijden in die oorlog. Jij en je mederebellen zijn in Damnation misschien wel Amerika’s laatste hoop. En wat voor één!
Damnation is namelijk niet de zoveelste standaardshooter, de helden bevatten een aantal superkrachten die het geheel net een tikkeltje interessanter maakt. Zo zijn ze allemaal acrobatisch aangelegd. In Damnation spring je van het ene gebouw naar het andere, klim je via touwen over kloven en grijp je op het laatste moment tóch de rand van de afgrond nog vast. Blue Omega Entertainment, de ontwikkelaar van Damnation, liet weten er naar te streven de mogelijkheden hierbij eindeloos te maken. Dat is niet zo: er is eigenlijk altijd, jammer genoeg, maar één manier om van A naar B te gaan. Dat is eigenlijk waar het hele spel om draait: het reizen van A naar B. De gameplay herhaalt zich dan ook behoorlijk. Meestal bestaat het uit een stukje klimwerk, waarbij je goed moet nadenken over de weg die je wilt nemen. Maar zoals ik al zei is er altijd één optie.
Wanneer je het punt waarnaar je wilde klimmen bereikt hebt, komt er een korte cutscène waarin je het volgende “gebied” ziet. Dit tweede gebied is doordrenkt met vijanden. Erg domme vijanden, zelfs. Wat eigenlijk een groot nadeel van Damnation is, is dat de vijanden nooit verstopt zitten. In het eerste hoofdstuk verwerf je namelijk een speciale kracht, waarmee je over kunt gaan tot een soort infraroodvisie. Je ziet dan perfect de rode schimmen van de vijanden en kunt ze daardoor gemakkelijk overmeesteren. Wanneer je alle vijanden verslagen hebt komt er weer een gebied waar je doorheen moet ploeteren, en het cirkeltje is weer rond.
Damnation bevat ook voertuigen, met veelal plek voor zowel een bestuurder als een schutter. Het schieten achterop werkt prima. Het besturen van zo’n voertuig is echter een ware hel. Je kijkt loodrecht op de achterkant van het voertuig, waardoor je nauwelijks kunt zien waar je heen moet rijden. En als er dan ook nog gaten in de weg zitten, waarvoor je een extra peut gas moet geven om succesvol de overkant te behalen, ben je het snel beu.
Wat ik wel erg positief vind aan Damnation is dat er veel aandacht besteed is aan de multiplayer. De verhaallijn kan zowel online als lokaal met meerdere spelers tegelijkertijd gespeeld worden. Daarnaast is er ook nog een versusmodus, om gewoon met wat vrienden tegen elkaar te spelen. Hier valt voor iedereen eigenlijk wel wat te vinden.




Alhoewel ik er weinig goeds over
hoor, op de multiplayer na. Waar je eigenlijk niet veel meer
over zegt op het punt na dat het ermee door kan.





