Afro Samurai
Door Jerry Vermanen op 16 April 2009, RecensieDe nachtmerrie van elke reviewer: een spel waar een televisieserie of stripboek aan verbonden is. Dat hoeft natuurlijk geen probleem te zijn als je de serie kent, maar dat is in mijn geval niet zo met Afro Samurai. Ik kreeg de game binnen, begon te spelen, merkte een aantal dingen op en schreef deze review. Bedenk je dus goed dat ik hier als een buitenstaander van de anime en manga een review schrijf.
Waarom leg ik hier zo de nadruk op? Nou, omdat ik totaal verward in het spel stapte. De overgangen tussen de scenes zijn onlogischer dan stofzuigen in de woestijn. Het verhaal kent grotere gaten dan de sokken van een zwerver. De manier waarop het verhaal wordt verteld is amateuristischer dan de voorrondes van het nationaal kampioenschap onderbroeken breien. Het enige lichtpuntje is Samuel L. Jackson die het alter-ego van Afro Samurai speelt. En zelfs hij vervalt na een paar minuten in het eindeloze ‘motherfucker’-riedeltje waar hij de afgelopen decenia in is blijven steken.Reken dus op een spel waarin het verhaal gewoon niet bij je aankomt als je niet bekend bent met Afro Samurai. Ik hoor je al denken: ‘Hoe speelt het spel zelf?’ Nou, een heel stuk beter. Afro Samurai is een simpele hack ’n slash met een grafisch onderscheidend stijltje. Je zou het wat dat betreft met MadWorld mogen vergelijken. Maar toch schort er iets aan de gameplay van onze afrokapseldragende vriend. Niet eens iets onbelangrijks. Het is namelijk niet echt duidelijk hoe je moet spelen.
In het begin krijg je een aantal duidelijke aanwijzingen: dit is een lichte zwaardaanval, dit is een iets sterkere zwaardaanval, dit is trappen en die kun je aan elkaar rijgen in een combo. Simpel. Daarna krijg je iets te horen over de Focus Mode: hiermee kun je in slowmotion tegenstanders doormidden hakken. Klinkt ook simpel, nietwaar?
En toch had ik constant het gevoel dat ik iets miste. Ik ging soms een level omhoog, waarna er stond dat ik een nieuwe combo had geleerd. Wacht, nieuwe combo’s? Waar kan ik die dan vinden? Wat gebeurt er allemaal? Huh? Nu begint Samuel L. Jackson te praten over pokeren met ledematen. Hoe werkt dat? Er wordt niets uitgelegd. Help?
Het geinige is dat je met de beperkte informatie je tegenstanders al gruwelijk hard omver kunt hakken, maar toch knaagt het. Je weet dat er meer in de game zit dan je op dat moment ervaart. En dan blijft er ineens maar weinig over. Je hebt een verhaal dat aan alle kanten piept en kraakt, gameplay die meer verwachtingen opwekt dan het kan vervullen en een grafische stijl die degelijk – op zijn best onderscheidend – uitziet.
Afro Samurai voelt dan ook aan als een spel dat veel meer afwerking verdient. Ergens onder die laag krakkemikkigheid zit een leuk spel verborgen. Met meer afwerking zou dit een goede subtopper zijn. Nu blijft Afro Samurai steken op middelmatig niveau.
