007: Quantum of Solace
Door Stefan Popa op 07 November 2008, RecensieIn 2006 verscheen het langverwachte Bonddebuut van Daniel Graig; volgens sommigen dé perfecte James Bond. Zijn voorganger Pierce Brosnan vond Graig een goede keuze. Ian Flemming zelf (helaas gestorven in 1964) had Daniel de juiste man voor de klus gevonden, denken ook de regisseurs. Maar heeft deze Engelsman ook een typisch gamehoofd?
Activision was in ieder geval wel onder de indruk van Daniel Graig en heeft de James Bond-rechten overgenomen van Electronic Arts. Laatstgenoemde maakte aardige Bondgames, maar wist nergens echt te overtuigen. Activision beloofde ons om juist alles goed te doen; veel geweld, een hoop actie, de juiste sfeer, oftewel een knaller van een game! Treyarch (de mannen achter Spider-Man: Web of Shadows, Call of Duty 3 en de nieuwste Call of Duty) mocht van Activision de perfecte Bondgame ontwikkelen. Dat was in ieder geval de opdracht. En helaas hebben ze gefaald. 007: Quantum of Solace is namelijk ernstig vermakelijk, maar er zitten ook heel wat haken en ogen aan de game.
Zo vinden we het op zijn minst vreemd dat er van de vijftien missies in Quantum of Solace, maar vijf (!) daadwerkelijk afspelen in de context van de gelijknamige bioscoopfilm. De overige zijn allemaal gebaseerd op Casino Royale; alles wordt aan elkaar gepraat door middel van – hele creatieve – laadschermen. Doordat de ‘briefing’ het laden dus verbergt, heb je het idee dat je constant ín de game zit. Dit doet de sfeer ten goede en daar zijn we wel blij mee, maar wat langere over-the-top tussenfilmpjes hadden we misschien meer gewaardeerd.
Maar goed, dat is een persoonlijke sfeerkwestie. Qua besturing vinden we eigenlijk ook dat Treyarch de plank net misslaat. Het is helemaal niet erg om de Call of Duty-besturing vrijwel helemaal te kopiëren, maar zorg dan dat die ‘ene’ toevoeging van jezelf dan ook écht werkt. We doelen op de R3-knop – het rechterpookje dat je kunt indrukken. Hiermee kun je namelijk je tegenstander neerhalen met een toffe beweging, zonder dat er een kogel aan te pas komt.
Dit lukt aardig als je op je tegenstander afsluipt, want dan heb je alle tijd om rustig het pookje in te drukken. Maar als er plotseling een druk schietend mannetje voor je neus staat of je op iemand af moet rennen en dan het het pookje vastpakt, gebeurt het wel eens dat je eraan gaat draaien, in plaats van drukken. Voor ons, als SonYou-sulletjes, een frustrerende toevoeging.
