Saints Row 2
Door Stefan Popa op 27 Oktober 2008, RecensieEn dat hele sfeertje – ‘wij zijn de Saints en dat laten we graag zien’ – hebben we gemist in de niet te noemen concurrent. Dat, in combinatie met de heerlijk actie, de geweldige vlieg-, vaar- en rijdvoertuigen en het interessante gangsterverhaaltje levert een gevaarlijk en ongetwijfeld meest geciteerde citaat van SonYou op: Saints Row 2 is veel leuker dan Grand Theft Auto IV.
Maar is de game daarmee ook meteen beter? Detailtechnisch niet, helaas. De sublieme details die GTA IV zo meesterlijk maakten ontbreken helaas in Saints Row 2. Ik kan me nog herinneren dat ik over het origineel (op de Xbox 360) het volgende schreef: ‘Schop een zakenman onderuit in een drukke, dure straat en de stoep zal binnen no time uitgestorven zijn. Op één arme latina na, die de ikpersoon aanmoedigt om nog een paar tanden door zijn lip te slaan.’ Dat waren kleine details, die Stillwater zo levendig maakten en dat nog steeds doen, in dit vervolg. Dat zijn leuke dingetjes, waar we graag meer van hadden gezien.
Helaas weet Saints Row 2 de levendigheid van GTA IV niet te evenaren, laat staan overtreffen. Waar Rockstar rustig zijn tijd nam om de nieuwste GTA tot in de puntjes te perfectioneren, heeft THQ (gokken wij) ontwikkelaar Volition een beetje opgejaagd. Hierdoor hebben we een selectie(!) van de meest irritante foutjes in Saints Row 2 gemaakt; dat kostte twee A4-kantjes.
Van de af en toe dronken cameraman, je personage die auto’s instapt zonder de deur te openen, haperende beelden, auto’s die in trappetjes vast zitten tot aan vijanden die na een kogel door het hoofd nog leven, gebouwen die uit het niets verschijnen, bewoners van Stillwater die met elkaar praten zonder dat er geluid uit hun keeltjes komt. Wat ook erg frappant was, was het moment dat we een missie uitspeelden en toen vast zaten op een dak. Nergens was er een trap te vinden; daardoor moesten we van het gebouw springen, met de dood als gevolg. En dan nog maar te zwijgen over de keer dat we een tegenstander in de vechtclub wurgden, terwijl we drie meter van hem afstonden en lucht in handen hadden. Toch overleefde het slachtoffer het niet. Vreemd?
Eigenlijk is het heel erg zonde dat men deze fouten niet heeft gladgestreken. Dat de game er bijna precies hetzelfde uitziet als zijn voorganger en de intelligentie van je tegenstanders net zo laag ligt, spreekt eigenlijk boekdelen. Een leuk spelletje bouwen is één, maar om er een absolute topper van te maken is een lastigere klus. Dat terwijl Saints Row 2 verder alles in zich had om een briljante game te worden. De missies zijn spannend (niet te moeilijk, niet te makkelijk) en de zijmissies zijn af en toe nog leuker (speel voor politieman, rijd rond met een luidruchtige hoer en klant op je achterbank, zorg voor zoveel mogelijk schade in de stad, rijd rond met een mestvrachtwagen en spuit alles onder).
Online staat Saints Row 2 zijn gespierde mannetje. Coöperatief met één vriend (ook offline) kun je de hele game spelen of je kan met twaalf man één van de vele modi doen. Het klassieke Gangsta Brawl is best geinig, al is het niets meer of minder dan deathmatch, overgegoten met een gangstersausje. Elkaar afschieten met raketten, AK-47’ens en meer van dat soort leuke activiteiten. Voor het originele schietwerk moet je in een andere modus aan de slag gaan: Strong Arm. De hectiek is heerlijk om te ervaren, wanneer twee teams tegen elkaar strijden om het meeste geld te verdienen door middel van verschillende activiteiten (rekruteer een hoer en bescherm haar, maak zoveel mogelijk schade en meer van soortgelijke evenementen).
Jazeker, de multiplayer zorgt voor genoeg vertier. Alsof je in een stripclub zit, maar dan mag je in Saints Row 2 ook daadwerkelijk je handjes gebruiken. En dat is heel erg prettig. THQ en Volition verwennen je op en top; ondanks de vele kleine foutjes en de matige graphics, hebben we een aantal hele plezierige avondjes beleefd in Stillwater. ‘Word up!’
