Saints Row 2

Door Stefan Popa op 27 Oktober 2008, Recensie

Saints Row, het origineel, eindigde met een knal. Eén van de Saints-voormannen – jouw hoofdpersonage – belandde in een langdurige coma door de ontploffing. Terwijl hij jaren lag te slapen, namen verschillende gangs de stad Stillwater weer over van de Saints. De gouden ouwen, de West Side Rollers, Vice Kings en de Carnales, had je voor je schoonheidsslaapje al uitgeschakeld.

Sindsdien hebben gloednieuwe gangs Stillwater overgenomen, waaronder de rockende Brotherhood, de samurai wannabe’s in de vorm van de Ronin, de zwarte jongens van Sons of Samedi en een groot bedrijf genaamd Ultor, want ook bedrijven zijn crimineel [volgens de ontwikkelaar]. Ondanks dat deze jongens nu de stad runnen, of juist dankzij, is het een heerlijk rustige omgeving geworden. Natuurlijk zijn er af en toe schermutselingen tussen politie en een gang naar keuze, maar voor de rest is het lekker vertoeven in Stillwater…

… Totdat jij na vijftien jaar eindelijk weer ontwaakt uit je coma! Je ontsnapt uit de gevangenis annex ziekenhuis en schrikt van je good ol’ city. ‘What the fuck?’ Waar zijn die paarse kleurtjes – de huisstijl van de 3rd Street Saints? Waar zijn de homeboys, flygirls; negers, latino’s en wigga’s ?

Oftewel, het is weer tijd om Stillwater op zijn kop te zetten. Meteen snel je naar de rechtbank, waar je goede vriend Johnny Gat – tevens voorman van de Saints – elk moment berecht kan worden. Met veel geweld weet je hem te bevrijden, ‘je weet toch?’, en de media schreeuwen moord en brand. De Saints zijn back in business!

Twee jaar na het origineel zijn we dus weer terug in Stillwater; dat bevalt als je moeder die een tweeling uitperst, zoals je personage had kunnen zeggen. Uiteindelijk is het de bedoeling om wraak te nemen op de mensen die je in coma brachten en de stad weer in je macht te krijgen. Herrie in Stillwater, dus. En natuurlijk moet de vergelijking met GTA IV gemaakt worden. Logisch, want deze twee actievolle sandbox-games zijn twee gelijken. Maar na onze eerste stapjes door de levendige Saints Row-stad, blijkt al snel dat we Stillwater meer misten dan Liberty City.

Misschien komt dat wel omdat GTA IV veel serieuzer is geworden dan zijn illustere voorgangers, terwijl Saints Row 2 juist de overtreffende trap van glorierijk plezier beklimt. Waar je in GTA IV doodziek wordt van de herhalende missies (haal iemand op, volg hem, schiet hem neer, of niet, zet je partner af), speel je de missies in Saints Row 2 met een grote glimlach. Dat is heel prettig om te merken, maar waar dat aan ligt valt niet te zeggen. Ook in deze sandbox-game lijken de missies namelijk aardig op elkaar. Snelle actie, grijp iemand en gebruik hem als schild, schiet iedereen dwars door zijn hoofd en ga een lekker hamburgertje eten bij Freckle Bitches, om daarna de volgende missie te doen.

Wellicht komt dat ‘thuiskomstgevoel’ door de uitgebreide mogelijkheden om je personage, de gang en je cribs aan te passen. Eerlijk is eerlijk, dat is echt ‘ziek brute shit, ouwe!’ Je kunt jezelf naar hartenwens aanpassen, waardoor je uiteindelijk met je bloedeigen (alhoewel, dat kan natuurlijk niet) virtuele 'ik' door Stillwater banjert – of welk soort loopje je ook hebt gekozen. Doordat je jezelf kan projecteren in de game, heb je ook een grotere binding met het verhaal (dat trouwens hartstikke prima is) en de andere personages.

Ook de aanpassingsmogelijkheden in de vorm van kleding, tatoeages, sierraden en fitheid zijn toevoegingen die GTA IV helaas naast zich liet liggen, terwijl Saints Row 2 dit juist nog véél beter in de game verweven heeft. Misschien wel het leukst is om een afgetrapte auto te jatten en richting de plaatselijke automonteur te cruisen. Eenmaal in zijn bescheiden zaak kun je de automobiel helemaal aanpassen. Nieuwe velgen, hydraulics, andere bumpers, het dakje eraf, nieuwe kleurtjes (paars, als Saint zijnde, natuurlijk) en nog heel wat andere extra’s. Zo kun je zelfs de lelijkste bak Saints-waardig maken. Normaal gesproken zijn we niet zo van paars, als alfa-hetero’s, maar in Stillwater gaat er een gelukzalige rilling over onze ruggetjes door deze aanstekelijke kleur. Gecombineerd met fel gouden – al spinnende – velgjes. ‘Fuck it, we’re the boss!’