Call Of Duty 4: Modern Warfare
Door Robbin van Schagen op 29 April 2009, RecensieVroeger deden we het allemaal. Nee, ik heb het nu niet over doktertje spelen, maar iets veel mannelijkers: oorlogje voeren. Een flinke stok in je knuistjes, een emmer waterballonnen aan je zijde en een vergiet op je hoofd: kortom, een echte zesjarige soldaat inclusief machinegeweer en handgranaten. Vervolgens samen met je vriendjes denkbeeldige kogels op elkaar schieten om daarna knallende ruzie te krijgen over wie elkaar als eerst doodgeschoten had. Die goede oude tijd.
Naarmate we ouder werden, verplaatste het slagveld zich van het speelpleintje om de hoek naar de televisie en de pc. Eerst met Call of Duty 1 en de daaropvolgende uitbreidingen, daarna met Infinity Ward’s zeer vermakelijke CoD2, toen Treyarch met Big Red One en nummer drie, en nu is Infinity Ward weer aan de beurt met Call of Duty4: Modern Warfare. Zoals de titel al doet vermoeden speelt het spel zich ditmaal niet af tijdens de tweede wereldoorlog, maar in de nabije toekomst; het strijdtoneel heeft zich van West-Europa naar Rusland en het Midden-Oosten verplaatst en de Duitsers hebben plaatsgemaakt voor zowel Arabische als Russische terroristen.Al vanaf het moment dat ik begon te spelen viel me op hoe gelikt Modern Warfare er uit ziet. Werkelijk alles – van wapens en textures tot en met de licht- en schaduweffecten – ziet er schitterend uit. Kleine details zoals kogelinslagen en de mogelijkheid om door muren heen te schieten maken ook dat het spel veel levendiger en realistischer oogt dan enig andere shooter die ik op de PS3 gespeeld heb. Het geluid is gelukkig niet achtergesteld aan de graphics; overal hoor je kogels om je oren vliegen, teamgenoten commando’s naar elkaar schreeuwen en tegenstanders ijzige gilletjes slaken als je hen zojuist met een welgemikt schot hun mannelijkheid hebt ontnomen. Met een beetje fatsoenlijke head- of surroundset krijg je het gevoel echt midden in het spel te zitten.
In de voorgaande delen van de Call of Duty-reeks was het verhaal al grotendeels bepaald vanwege de historische correctheid van de spellen. Dat liet weinig ruimte voor fantasie, maar gelukkig heeft Modern Warfare daar geen last van omdat het zich niet aan historische gebeurtenissen hoeft te houden. Zoals ik al gezegd heb, speelt dit deel zich af in de nabije toekomst, waar een stel terroristen de hand heeft weten te leggen op een flinke kernbom. Jij speelt als iemand van het US Marine Corps of de Britse SAS en jouw missie is, hoe verrassend, het oppakken van de terroristenleider genaamd Al-Asad. Dood of levend maakt in dit geval niet uit.
De singleplayer is kort, maar wel intens. Dit laatste is vooral te danken aan de grote hoeveelheid vijanden; achter ieder raam of openstaande deur schuilt wel een terrorist met als enige wens zijn Kalashnikov op jou en je teamgenoten te legen. De AI is dik in orde; je vijanden zoeken dekking en werken samen. Desondanks staat er wel eens eentje zijn machinegeweer op een stel watermeloenen te legen, maar gelukkig komen zulk soort foutjes weinig voor. Het missiegebied is zeer gevarieerd; de ene keer moet je je een weg zien te banen door een stoffige woestijnstad, de andere keer door het bosrijke Russische landschap. Ondanks dat de levels redelijk lineair zijn is er ruimte genoeg om je tegenstander te flanken óf door je tegenstander geflankt te worden. Mijn persoonlijke favorieten: de missie All Ghillied Up, waar jij als sniper ongezien een belangrijke wapenhandelaar uit de weg moet ruimen (rekening houdend met windsnelheden en het Coriolis-effect) en de missie waar je plaats neemt achter de kanonnen van een AC-130 gunship. Deze missie speelt zich geheel af door de infraroodcamera’s van het vliegtuig, en jij maakt korte metten met alles wat je teamgenoten op de grond in de weg staat.
.
